کشور های حوزه کارائیب و بازار مشترک

کشور های حوزه کارائیب و بازار مشترک

این اتحادیه در سال 1973 به عنوان حرکتی در جهت یکپارچگی بیشتر کشور های حوزه کارائیب تشکیل و جایگزین « انجمن تجارت آزاد حوزه کارائیب » شد که در سال 1965 تأسیس گردیده بود. کشور های عضو این اتحادیه عبارتند از : آنتیگ و باربودا ، بهاماس ، باربادوس ، « بلیز » ، « دومنیکا » ، « گرانادا » ، « گویان » ، « جامائیکا » ، « مونتسرات » ، « سنت کریستوفر نویز » ، « سنت لوسیا » ، سنت ون سنت و گرنادینز و ترنیداد و توباگو. با این که تعداد اعضا زیاد است ، اما جمعیت 13 عضو اتحادیه 6 میلیون نفر می باشد که کمتر از سه کشور دیگر حوزه دریای کارائیب یعنی هائیتی ، کوبا ، و جمهوری دمنیکن می باشد.

فعالیت عمده اتحادیه حوزه کارائیب ، یکپارچه سازی اقتصادی کشور های عضو با استفاده از بازار مشترک حوزه کارائیب می باشد. در طول دهه 1980 ، مشکلات اقتصادی اعضا مانع از توسعه تجارت بین کشور های منطقه گردید. مسئله دیگر ، مشکل به کارگیری قانون مبدأ توسط اتحادیه بود که برابر ان کالا های وارداتی باید از طریق کشور های عضو عرضه شده باشد. در نتیجه عوامل فوق ، این اتحادیه در طول حیات خود عمدتاً فاقد تحرک عمده ای بود ، اما در اجلاس جولای سال 1991 ، اعضا موافقت کردند تا یکپارچه سازی را سرعت بخشند.

کشور های عضو اتحادیه همچنین نگران دفاع از موقعیت تجاری خود هستند. که از سال 1984 مورد توجه قرار گرفت و مطابق آن محصولات صادراتی غیر سنتی اعضا بدون پرداخت عوارض به بازار ایالات متحده عرضه می گردید. با توجه به موافقت نامه تجارت آزاد بین ایالات متحده و مکزیک ، اهمیت کالا های صادره از این کشور ها کاهش یافت. با توجه به وضعیت جدید ، اعضا درخواست نمودند تا آنها نیز همانند کشور مکزیک مورد توجه قرار گیرند.